Dossier one-stop-shopping (2/5): kwalitatieve beperkingen

 27/04/2016  Claude Yvens  Expertise Center, Service
Dossier one-stop-shopping (2/5): kwalitatieve beperkingen

Het wettelijke kader voor merkdealers die ook niet merk gebonden diensten willen aanbieden, is tegelijkertijd eenvoudig en complex. In principe is een servicepunt in België behoorlijk vrij om haar dienstenpakket uit te breiden en zijn er wettelijk weinig kwantitatieve beperkingen. De complexiteit ligt in het aspect kwaliteit.

Zo is de klasse milieuvergunning waaraan een bedrijf moet voldoen afhankelijk van zaken zoals het energieverbruik, de afvalstromen, de zone waarin men gevestigd is, het aantal voertuigen dat op het terrein aanwezig is, enz. zodra een dealer een nieuwe dienst wil aanbieden, kan het bedrijf in een klasse met meer vereisten belanden. Het spreekt vanzelf dat het opstarten van diensten zoals Tank Cleaning en Carrosserie hierop een behoorlijke impact heeft. De gewestelijke overheden zijn bevoegd over deze materie.

Ook het soort opbouw waaraan een dealer wenst te werken speelt een belangrijke rol. Principieel vallen de fabrikanten van deze systemen en installaties onder de Europese verordening 330/2010, meer bepaald onder de regelgeving voor selectieve distributie. Zij kunnen kwalitatieve normen opleggen voor de verkoop, de plaatsing, het onderhoud en het herstellen van hun producten.

Voor eenvoudige zaken zoals laadkleppen, volstaat het dat soms één technicus een opleiding volgt erkend door de fabrikant. Deze opleiding wordt georganiseerd door de fabrikant zelf of door een erkend opleidingsorgaan.

Voor complexere systemen zoals koelinstallaties, kranen of speciale trailers stelt de fabrikant strengere normen op vlak van competenties, processen, werkmiddelen en materialen. Het is ook de fabrikant die het servicepunt al dan niet erkent en zelf nagaat of alle normen gerespecteerd worden en blijven.

Voor zaken die wettelijk geregeld zijn, zoals het ijken van tachografen, bepaalt de overheid de normen. De toepassing ervan laat de overheid controleren door erkende keuringsinstituten.

Aansprakelijkheid

De wet is duidelijk wat betreft de aansprakelijkheid van een dealer die aan een bepaald systeem gewerkt heeft. Als de dealer erkend is als servicepunt bestaat er tussen hem en de betreffende fabrikant een contract waarin staat wie welke aansprakelijkheid heeft. Als de dealer niet erkend is en er loopt toch iets mis, dan zal de klant in de meeste gevallen de dealer aansprakelijk stellen.

In de transportwereld gelden de Europese regels voor consumentenbescherming niet. In dit geval geldt het Nationaal Burgerlijk Wetboek met als belangrijkste juridisch principe het oorzakelijk verband tussen fout en schade.

Een dealer die zijn dienstenpakket wil uitbreiden, kan dus geconfronteerd worden met meer en strengere normen en een grotere aansprakelijkheid. Dealers kunnen dan ook kiezen voor vaste samenwerkingsverbanden met erkende dienstverleners. Op deze manier moeten ze niet aan de bijkomende normen voldoen, en kunnen ze hun klanten toch een One-Stop-Shopping concept aanbieden.

Dirk Van de Velde, Gear N.V.
Dossier one-stop-shopping (2/5): restrictions qualitatives

Dossier one-stop-shopping (2/5): kwalitatieve beperkingen

Ontvangt u onze wekelijkse nieuwsbrief nog niet? Schrijf je dan hier in!